محمدفاءز

ตอนเนี่ย ขอบอกตรงๆนะว่า ผมมีความสุขมากๆ   หลายเรื่องน่ะ

 

 

แต่ผมชอบตะขิดตะขวงใจทุกทีเวลาที่รู้สึกมีความสุขมากๆ 

 

 

 

 

เพราะทุกครั้งที่ผมมีความสุขมากๆ จะตามมาด้วย ความทุกข์อย่างถาโถม 

สุขรอบด้านยังงัย ความทุกข์ก้อมารอบด้านอย่างนั้น

 

 

ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างนั้นจิงๆหรือว่า  ความสุขมันทำให้เรายิ่งทวีคูณความทุกข์ตัวเองมากกว่าความเป็นจริงเวลาที่ความทุกข์เข้ามา

 

ถ้าเราไม่เคยมีความสุข ก็คงไม่รู้สึกอะไรกับความทุกข์มากเท่าไหร่ หรือถ้าเราไม่เคยมีความทุกข์เลย  ความสุขก็คงไร้ความหมาย

 

 

เพราะฉะนั้น ตอนนี้ผมก็ทำใจไว้แล้ว  รอรับสถานการณ์ที่มันจะเกิดขึ้น

 

 

 

 

 

ปล.   กูเกลียดงานกลุ่มว่ะ  เกลียดจิงๆนะ  เกลียดตัวเองด้วย  เกลียดสถานการณ์ทุกอย่าง  แต่เอาเถอะ     เด๋วก็ผ่านไปเอง  ใช้ชีวิตของเราต่อไป ชีวิตผม   ทำไรไว้เด๋วก็รู้   (จะขู่ตัวเองทำไมเนี่ย  555 +)

ผมว่าสิ่งที่ผมได้เรียนรู้มาตั้งแต่เด็กคือการเอาใจเขามาใส่ใจเรา  มันได้ผลมาตลอด จนอายุเป็นผู้ใหญ่จึงได้รู้ว่า มันไม่พอสำหรับการใช้ชีวิต

 

ในเมื่อผมเป็นคนไม่ค่อยอะรัย ไม่ค่อยซีเรียสว่าใครจะทำอะไร  เวลาเอาใจเขามาใส่ใจผม จึงไม่ได้ผลเสียแล้ว ผมเลยเป็นคนนึงที่ไม่ค่อยเกรงใจใคร

ตอนนี้ต้องระวังมากขึ้นมีความสุขน้อยลง ( อีกแล้ว..)

ตอนนี้ผมกำลังนั่งคิดไอดีอยู่ คิดยากนะ อะรัยที่มันจิงจังๆเนี่ย

ออกแนวเบื่อ กุว่าไอดีปีสามแมร่งน่าเบื่อ แต่ก้อต้องทำ

 

 

เพิ่งกลับมาจากมีตติ้งน่ะ กุนอนทั้งวันเลย ตื่นมาแทบเป็นลม ตื่นมากะความหิว

ขี้เกียจเดินไปร้านข้าว ไม่มีแรง แต่ต้องไปเพราะกุหิวหนิ เด๋วนอนตายคาห้อง

 

มีตติ้งก้อดี แต่กุอยู่แต่ในบ้านไม่รุ ข้างนอกมันเปียกมั้ง ชอบอยู่ในบ้านตอนอากาศชื้น ชอบจิงๆนะ

ยิ่งถ้าฝนตกแล้วนั่งมองฝนตกนั่งฟังเสียงฝนตกอยู่ในบ้าน กะคนที่เรารักเนี่ย โคตรมีความสุขเลย

 

ออกสู่โลกภายนอกเอาวันสุดท้ายกะคืนสุดท้าย  เพราะแอบเห็นดวงอาทิตย์เป็นวันแรก ออกมาตากแดดฆ่าเชื้อซะหน่อย

ตากแดดแล้วอารมดี  อากาศดีมากวันสุดท้าย ตอนกลางวันของมีตติ้งทำกุมีความสุขมากกว่าตอนกลางคืน

 

กลางคืนเค้าจิงจังกะวงเหล้ากันมากไปหน่อย ตั้งใจกะวงเหล้ามากไป  พยามยามเมากันมากไป กุเลยเบื่อมั้ง

ชอบความไม่ตั้งใจ ชอบการที่ให้บบรรยากาศพาไปมากกว่า

 

แต่กุก้อมีความสุขกะมีตติ้งครั้งนี้มากนะ  ได้เปลี่ยนที่นอนมั่ง  ได้ฝันเรื่องใหม่ๆ

 

ปกติเวลาไปมีตติ้งผมชอบไปวงโน้นทีวงนี้ที เอาให้คุ้ม  แต่ครั้งนี้ผมอยู่แต่กับบ้าน

ผมมารู้ทีหลังว่าเค้าติดโรคกัน ก้อรู้สึกโชคดีที่ผมเกลียดอากาศชื้น

 

อยากคิดงานดีๆ ออก

วันจันท์ส่งกราฟด้วย  ผมตายแน่

 

แล้วตอนนี้ผมจะคิดไอดีออกมั้ยเนี่ย มานั่งเขียนบล็อก

 

แต่มันทำให้ผมสบายใจ ผมยังไม่อยากนอน ก้อแน่สิ นอนมาทั้งวันแล้ว

ก้อใช่ แต่ผมยังง่วงอยู่ แต่ผมยังไม่อยากนอน อยากนั่งคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ ไม่ได้อยากคิดงานหรอก

ผมไม่มีความสุขกะไอดี ผมเลยไม่อยากคิด

 

โอ๊ย เข้าไอดี แต่ไม่ชอบวิชาไอดี แล้วกุจะทำยังงัย

,

,

,

,

,

มีหลายเรื่องในชีวิตที่ช่วยไม่ได้

มีหลายเรื่องในชีวิตที่กุไม่รู้จะทำยังงัย

มันพลาดไปแล้วแล้วกุจะทำงัย(ไม่ได้หมายถึงไอดีนะ)

 

กุอยากให้ตัวกุเองกลับมาเป็นปกติ แต่กุทำไมได้

 

มีใครดูออกมั้ยว่ากุผิดปกติ เฮ้ออ 

 

แต่กุก้อยังโชคดี

 

มีใครดูออกมั้ยว่ากุโชคดี*

 

 

 

 

 

ไม่ได้เข้ามาเขียนน้านนาน   ครั้งสุดท้ายเขียนตอนปีหนึ่ง ตอนนี้ปีสามแระ  โตขึ้นชะมัด(จู๋กูน่ะ)55

 

โตขึ้นความคิดเปลี่ยนไปเยอะมาก อยากเปลี่ยนสรรพนามเป็นผม รู้สึกนิ่งดี เหมาะกับชีวิตช่วงนี้

 

ชีวิตผมเมื่อก่อน รู้สึกว่าจะโลดโผนกว่านี้นะ  มีอะรัยให้ดันทุรังเยอะมาก อยากทำโน่นอยากทำนี่ อยากให้คนรู้จัก อยากเข้าสังคมให้มากๆ อยากมีเพื่อนเยอะๆ อยากหล่อ อยากเป็นดารา นักร้อง นายแบบ อยากเล่นบอลเก่งๆ  อยากเล่นกีตาร์เทพๆ อยากได้เกรดสูงๆ อยากส่งงานประกวดจนเป็นที่รู้จัก

 

ตอนนี้มันเปลี่ยนไป อาจจะปลงก้อด้าย ไม่รู้ว่าอะรัยเริ่มก่อน ระหว่างการตัดผมให้สั้น กับการรู้สึกอยากนิ่งๆ

แต่ทรงผมสั้นๆนี้ก้อส่งผลต่อชีวิตได้อย่างไม่น่าเชื่อ  ในเมื่อผมกุไม่เซอร์แล้ว กุก้อไม่ต้องทำอะไรให้มันเข้ากับทรงผมยาวๆ อย่างเช่น เที่ยวกลางคืน ดูดบุหรี่ เล่นกีต้าร์เท่ๆ เปิดหมวก ไม่ต้องทำตัวให้เด่น ไม่ต้องเป็นที่สนใจ กลายเป็นคนเรียบร้อย ทำมะดาๆคนหนึ่ง ไม่ต้องแนว   สิวไม่ค่อยขึ้นด้วย สะอาด ผมสั้น ห้องก็สะอาดเรียบร้อย ไม่ร้อน ไม่หงุดหงิด พร้อมที่จะเคลียร์ทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต ผมแห้งเร็ว ไม่ต้องมัดผมไม่ต้องอะรัยซักอย่าง ดีว่ะ อิ่มดี อิ่มอะรัยบางอย่าง

 

เคยคุยกะจ๊อบกะเอ๋ยเกี่ยวกับคนที่เหมือนโดนสังคมหลอกลวง คนบางคนเข้ามาที่นี่ โดนปลูกฝังว่า ชีวิตต้องมัน ต้องเข้าวงเหล้า ต้องเท่ ต้องเข้ากะเพื่อนฝูงและรุ่นพี่  คนเหล่านั้นพยายามทำทุกอย่าง จากที่ไม่เคยกินเหล้าก็กิน จากเด็กเรียบร้อย ก็ต้องทำตัวแรงๆมันๆ ต้องทำงานเพื่อคณะ ต้องเป็นที่รู้จัก  ทั้งๆที่ผมสังเกตเห็นว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ช่วยอะรัย ถ้านิสัยเค้าไม่ได้เป็นอย่างนั้นจิงๆ  พยายามแทบตายแต่โดนตีตราว่าพวกเนิร์ด  โดนบอกว่าแมร่งเป็นกลุ่มเนิร์ด  แปลกๆ หรือเป็นคนแปกแยกอะรัยก้อตาม

 

โดนพวกเนิร์ดด้วยกันด่าว่าเนิร์ดด้วย อาจเป็นเพราะพวกเนิร์ดอยากจะถีบตัวเองออกมาจากคำว่าเนิร์ดโดยการเรียกพวกอื่นว่าพวกเนิร์ด  เอาเถอะ พวกเค้าอาจจะไม่คิดมาก  เค้าอาจจะพอใจในสิ่งที่เค้าเป็นก้อด้าย  แต่ผมแค่เห็นภาพอะรัยบางอย่างในหัวผมแค่นั้นเอง 

 

จิงๆแล้วพวกเราเกือบทุกคนก้อมาจากเด็กเอ็น มาจากเด็กตั้งใจเรียนกันทั้งนั้นแหละ ไม่รู้จะเยินยอความเหี้ยกันทมาย 

 

พูดถึงเยินยอความเหี้ย มันเป็นกันมากจิงๆนะ ยิ่งเหี้ยยิ่งเท่เนี่ย กุเบื่อ กุเลยไม่อยากเท่แล้ว(อย่าเพิ่งรีบเถียงว่ากุไม่เคยเท่) 

 

ใครหลายคนต่อว่าผม ว่า ตัดผมทมาย ไม่เท่เลย ผมรู้สึกดีนะ ใครถามว่าตัดทมาย บอกไปว่าร้อน นำเทรนด์ ตัดก่อนเป้บ้าง รัยบ้าง  แต่เหตุผลจิงๆของกุคือ กุอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยากนิ่ง บอกไปแล้ว ที่เห็นได้ชัดคือ กุไม่ดูดบุหรี่แล้ว กุไม่ชอบวายยูแล้ว กูไม่อยากเที่ยวผับแล้ว(ถึงจะยังชอบบาร์เล่เปิดเพลงเร็กเก้อยู่ก้อตาม) นี่เลยเป็นที่สับสนว่า อะรัยเริ่มก่อน ความคิดกุหรือทรงผม อาจเกี่ยวกับศาสนา ก็เกี่ยวแหละ ความดีในตัวผมส่วนใหย่มาจากศาสนาที่บ่งเพาะผมมา เพราะสันดานของผมจิงๆ คือความเหี้ย ผมรู้ตัวเอง

 

วันนี้ไม่ค่อยป่วย แต่ไม่ไปเรียน เพราะขี้เกียจ ผะเอินมีใบรับรองแพทย์ด้วยงัย อยากใช้ให้เป็นประโยชน์ ถึงแม้หลังจากนี้ความหนักหน่วงของงานอาจจะเข้ามาถาโถม แต่ก้อเป็นเรื่องของหลังจากนี้ ตอนนี้ขอพักก่อน --

 

เป็นไข้หวัด ไม่ใช่ 2009 หรอก ไปตรวจแระ กุไม่ได้อยากตื่นตูมอารายหรอกนะ กุเป็นห่วงคนรอบข้างกุมากกว่า กลัวเค้าติด กลัวเป็นตัวแพร่เชื้อ ตรวจแล้ว สบายใจ

 

อยากไปเกาะตะรุเตามากๆๆๆ ได้ข่าวว่าเป็นอุทยาน เป็นทะเลเงียบๆ ไม่มีฝรั่งเหี้ยๆมาเปิดร้านเหล้า  อยากไปมาก ธรรมชาติ

 

อยากอ่านนิทานให้คนตาบอด ที่ไหนวะ อยากไป เด๋วเสิร์ชในเน็ตก้อเจอ เริ่มซักทีความดี

 

ขอที่ส่วนนึงในบล็อกเป็นที่เก็บงานนะ ไม่เคยทำพอร์ตเลย จบไป ตายห่าแน่ หางานไม่ได้

 

ความคิดดันทุรัง เข้ามา ความทะเยอทะยาน เข้ามา แล้วถูกกลบด้วยคำว่า จบไปกูจะทำฟาร์มแกะ ไม่รู้นะ แต่ความทะเยอะทะยานในตัวกูเหมือนคลื่นใหย่ๆ มาแล้วหายไปกับความนิ่งเงียบ

 

ความตะแบ็งหรือทะเยอทะยาน ดูเป็นอะรัยในแง่ลบนะ  แต่กูว่ามันมีประโยชน์ มันเป็นเป้าหมาย อย่างหนึ่ง

 

สุดท้ายกุไม่รู้ว่าที่กุไม่ทะเยอทะยานเพราะเป้าหมายกุเปลี่ยนไปหรือแค่ปลอบใจตัวเอง กับชีวิต ที่ไม่เคยประสบผลสำเร็จ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดีเช่นกันครับ

 

ก้อไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ แต่พอดีงานมันเยอะไปหน่อยอ่า(ทำหน้าเครียด)

 

 

 

อ่ออ ชื่อ ภัทรพล มาสตูล ครับ ชื่อเล่นชื่อเฟี้ยต

 

อ่อ...จิงๆแล้วพ่อแม่ตั้งให้ว่าฟาอิซอ่าครับแต่ตอนมอต้นอ่า  เพื่อนมานขี้เกียดเรียกเลยตั้งใหม่ให้เป็นเฟี้ยต คนมี่เรียกคนแรกรู้สึกจะเป็นไอ้ส้มอ่าค้าบบ สงสัยมานจะได้เรียกว่าไอ้เหี้ยเฟี้ยตได้คล่องกว่า ไอ้เหี้ยฟาอิซอ่ามั้งครับ (หัวเราะ)

 

อ่อมานเป็นภาษาอาหรับอ่าคับ  แปลว่า ผู้ชนะ  ไม่รู้ว่าตั้งมาแก้เคล็ดอารายหรือป่าว เพราะไม่เห็นจะชนะรัยสักอย่าง

 

 

 

อ่อป่าวหรอกครับ ไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็น แต่ที่หน้าดงบังชิงกิขนาดนี้เพราะพ่อแม่เป็นคนภูเก็ตอ่าคับ

 

ตอนนี้ผมเรียนอยู่ IDลาดกระบังอ่าครับ 

 

ไอดีก้อคือ industrial design อ่าคร้าบบ  ออกแบบผลิตภัณอุดสาหกรรม มานอยู่ในสถาปัตอ่าคับ  แต่ไม่ค่อยเกี่ยวกับสถาปัตสักเท่าไหร่  ออกกึ่งๆไปทางวิดวะมากกว่า(ทำหน้าหล่อ...ทำไม)

 

ผมจบจากเตรียมน้อม โรงเรียนดังย่านสุขาสามอ่าคับ

 

ง่ะ..อันนั้มันนวมินทร์เตรียมน้อมเว้ย...เอ้ย ครับ  (ทำหน้าเซ็ง)

 

 

 

เหอๆ...คนหล่อไม่จำเป็นต้องเป็นเกย์ทุกคนนะคับ(เก็กเชียว)

 

ผมมีแต่แฟนคลับอ่าค้าบบบ...แฟนจิงๆไม่มีหรอก..(ทำหน้าเศร้า)

 

ผมก้อว่างั้น(หัวเราะ)

 

 

ถ้ามีรัยทำจะเรียกว่าว่างหรอครับ(หัวเราะชอบใจ)

 

 

เป็นคนขี้เกียด ขี้ลืม ขี้ลก ขี้รน อ่าค้าบบ

 

ลืมหัวใจไว้ที่คนนึงอ่าคับ  กว่าจะเอากลับมาด้าย  เกือบตาย

 

(ไม่พูดอะไรเอาแต่หัวเราะ)

 

 

เหมือนคนมะกี๊อ่าคับ(ยิ้มๆ)

 

อ่อล้อเล่นอ่าคับ  ถ้าฝากก้ออยากฝากละครถาปัดลาดกระบัง50ที่จะมีถึงประมานปลายธันวานี้อ่าคับ 

เรื่องนี้ไม่ได้เล่นเป็นพระเอกอย่างที่ผ่านมาแต่ก้อไม่เป็นรัยอ่าคับเป็นพระเอกมาเยอะแล้ว(หัวเราะ)

 

 

 

 

 

 

 

เอ็นเท็คทำว่าวสามมิติ

ดีไซน์ฟันทำการ์ดเชิญ

พรีเซ็นท์ทำดีไลน์

ดรออิ้งแมร่งกะดอร์อิ้ง

 

 

งานซีออลซีนผ่านไปแล้วกลับมาลาดกระบังก้อโซมเหมือนเดิม....

 

 

ขอบคุนธันวากะแคนมากๆที่ให้เราเดินแบบให้

ขอบคุนเพื่อนๆที่มาให้กลังใจ

ขอบคุนไอ้หมูที่อุตส่ามา

 

วันที่ไปเอสพานาร์ดเจอกลุ่มน้องมิ้นด้วยแต่เค้าจำกุไม่ได้หรือไม่รู้จักกูก้อม่ายรุ

 

 

กุพิมไปเรื่อยเปื่อยอ่ะไม่ได้เรียงประโยค

 

 

เอ็นเทคสัปดาห์ที่ผ่านม่ทำเครื่องร่อน  เพื่อนๆก้อทำตามรูปแบบที่อาจารย์สอนคือเป็นรูปเครื่องบิน

กุเปรี้ยวทำเป็นรูปเครื่องร่อนที่เป็นสามเหลี่ยมอ่ะ  กุตั้งใจฟังจานดลนะแต่กุขี้เกียดทำตาม

 

กุก้อแค่อยากคิดรัยหนุกๆ  เป็นงัยล่ะกุ สอง เต็มสิบ  ช่างแมร่ง เอาฮา  เพื่อนก้อขำจานก้อขำ ทุกคนมีความสุขกะงานกูกูก้อพอใจแล้ว

 

เอาคะแนนกะไฟนอลโปรเจคละกัน ขอให้ว่าวกุขึ้นทีเทิดดด

 

 

อาจานแจะให้ไปทีซีดีซี  กุตะแบงไปสองรอบ 

จานเป็กกี้ให้ไปอีกรอบ  งัยล่ะกู ต้องไปสามรอบ

 

 

เข้าเดือนรอมาฎอนและ

ไม่กินไม่เที่ยว สำรวม ละหมาดครบ

กุจะพยายาม

 

 

กะเราะห์ไปยี่ปุ่นแล้วสู้ๆนะพี่สาว

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันที่เหมือนว่ากูจะเสียเวลามากๆเรย

รุสึกทำอะรัยก้อเสียป่าว

 

ก่อนหน้านี้กุมีเรื่องเซ็งๆแบบอารมเสียนิดหน่อย

เท็มโป้อารมในเวิร์คช็อปก้อช่วยกุด้ายนะ แต่มานก้อได้ระบายอารมแบบชั่วคราวอ่า

กลับหอก้อเซ็งเหมือนเดิม

 

ไม่เป็นรัยวันเสากุนัดคนที่กุอยากเจอไว้แล้ว ซึ่งตรงกับวันนี้

กุอุตส่าเข้าเมืองเพื่อให้เค้ามาหากุได้สะดวกที่สุด

 ไอ้เอ็มโพเลียมอ่ะ  แมร่งโคตรเหดผลรองที่กุจะเข้าเมืองเร้ย

 

ไปก้อหลงอยู่ในสยามตั้งนาน  กว่าจะหาโน่นหานี่เจอ

สาดด  เดินเดอะมอกูยังหลงเลย นี่แรดไปสยาม

 

ปรากดเค้ามาหากุไม่ได้ 

จ่อยเรยกู 

 

 

ไอ้หมูไปสวน  กุไปหาไอ้หมู  กว่าจะเจอแมร่งกุก้อหลงอยู่ในสวนตั้งนาน

เกดเก้าเกดแปดโครงการ16ซอย2ห่ารัยเนี่ย กุจำเหี้ยรัยมะด้ายเร้ย

เฮ้อชีวิตกุไปไหนกุก้อหลง 

 

 

ติดรถแม่หมูหวานไปลงวิสุด นั่งรถต่อไปหาพรรคพวกที่แสควร์

วันนี้กุรุสึกโชคดีที่ตรงกะวันเกิดรุ่นน้องที่โรงเรียน  เจอรุ่นน้องเพียบ

แต่เพื่อนกุอยู่แค่ตัวเดียว

สักพัก คมมา หนูมา บูมมา

กะไอ้บูมเนี่ย  ไม่เห็นหน้าเห็นตากันเร้ยย  อย่างว่ากว่าแมร่งจะข้ามทะเลมา55อยู่แต่บนเรือ(กูจินตยาการว่าอย่างงั้น)

 

 

เห็นมานบอกว่าจะไปผับกัน  กุก้อ วะเข้าทาง อารมแบบว่าอย่างน้อยวันนี้กุก้อจะได้ไปผับ

สักพัก เพื่อนๆมานเป็นรัยกันก้อไม่รู้  ดูเซ็งๆกันทุกคน

สุดท้าย ยกเลิก นั่งรถกลับบ้าน

 

โอ๊ยย งานก้อไม่ได้ทำ  เที่ยวก้อไม่สุด  หนักกะการเดินทางมากกว่า

คืนนี้อีกยาวนาน  งาน งาน งาน งาน งาน งาน งาน !!!!!!!!!!!........

 

 

Ps

*อย่างน้อยวันนี้กุก้อได้ลุยตัวเมืองเพียงลำพัง วันหลังกุไม่หลงแระ

*เค้าจะรู้ป่าววะ ว่ากุรอวันเสามาตั้งอาทิดนึง แต่เค้ากลับไม่มาหากุ

*อย่างน้อยวันนี้ก้อได้เจอคนที่รู้จักในทุกๆที่ที่กุไป

       - เจอเพื่อนๆสถ.ที่ทีซีดีซี กะสยาม

       -เจอไอ้น้องเบ๊นที่สยาม  สงสัยจะมาจากงาน ยี่ปุ่นเฟส

       -เจอหมูที่จตุจักร พร้อมกับ พ่อหมู แม่หมู ป้าหมู

       - เจอ หนุ่ม หนู คม บูม ติน แชมป์ บุ๊ค แระรุ่นน้องหลายๆคนที่แสควร์

       - เจอเพิ่มกะอ็อฟตรงทางข้ามระหว่างตะวันนากับเดอะมอล์

* สุดท้ายตอนกุอยู่สยามเค้าอยู่เดอะมอล์ (รุงี้นัดเดอะมอดีกว่า..ง่ะ)

* งานดีไซน์ฟันกุเหมือนปวดคี่!!!

* ดีไลน์ต้องทำ 50 รูป กุเหลือแค่ 49 รูปเอง 55+

*ดรออิ้งยังไม่ได้อ่านซักะตัว กุจะสอบด้ายมั้ยเนี่ย